We Have A Dream - Presentaties
Palestijnse hoop
Palestina is veel meer dan het conflict dat onze nieuwsberichten beheerst: het is een land van mensen, families, cultuur, geschiedenis en gewone dromen .
Achter ieder cijfer uit Gaza zit een mens — een kind, een ouder, een grootouder — en soms verdwijnt met één aanval bijna een volledige familie.
Wie probeert te begrijpen wat vandaag gebeurt, moet ook verder kijken dan 7 oktober 2023 en luisteren naar de verhalen over verlies, verdrijving, bezetting en ontmenselijking die Palestijnen al generaties met zich meedragen.
Die verhalen stellen ook ons voor een vraag: blijven we vanop afstand toekijken, of blijven we ons informeren, kritisch kijken, luisteren en opkomen voor de toepassing van het internationaal recht?
Want uiteindelijk begint solidariteit misschien bij iets heel eenvoudigs: achter de beelden, standpunten en cijfers de mens blijven zien .
Panelgesprek Diversiteit en Inburgering
Integratie is geen examen dat alleen de nieuwkomer moet afleggen, maar een wederkerig proces waarin ook overheid en samenleving verantwoordelijkheid dragen.
Nederlands leren, werken en deelnemen zijn belangrijk, maar dat wordt bijzonder moeilijk wanneer iemand geen woning vindt, zijn diploma niet erkend wordt, met trauma leeft of onzeker is over verblijf en gezin.
Wie werkelijk wil dat mensen deelnemen, moet daarom niet alleen verplichtingen opleggen, maar ook drempels wegnemen en kansen creëren .
Daarbij mogen we nooit vergeten dat achter woorden als migrant, vluchteling of inburgeraar mensen zitten met kennis, talenten, relaties en dromen die ook onze samenleving kunnen versterken.
Integratie lukt uiteindelijk wanneer mensen niet alleen naast elkaar leven, maar kunnen zeggen: “ Ik mag hier bijdragen, ik hoor erbij en we doen dit samen .”
Mensen Zonder Wettig Verblijf
Mensen zonder wettig verblijf leven vaak al jaren onder ons: ze wonen en werken hier, bouwen relaties op en voeden hier soms hun kinderen op, maar blijven juridisch grotendeels aan de zijlijn staan.
Hun verhalen tonen hoe moeilijk het is een leven op te bouwen wanneer legaal werken vrijwel onmogelijk is, rechten beperkt zijn en de angst om opgepakt of uitgewezen te worden voortdurend aanwezig blijft.
In de Pauluskerk in Rotterdam zien we wat er kan gebeuren wanneer we daar radicale gastvrijheid tegenover zetten: mensen die nergens terechtkunnen opnieuw als mens zien, ruimte geven en deel laten worden van een gemeenschap.
Onderzoek naar regularisaties in verschillende landen stelt bovendien een aantal hardnekkige aannames ter discussie: mensen verdwijnen niet uit de arbeidsmarkt, zwartwerk kan reguliere arbeid worden en gevreesde negatieve effecten blijken lang niet altijd uit de onderzochte ervaringen.
Daarmee blijft uiteindelijk een ongemakkelijke vraag over: wat kost het onze samenleving om mensen die hier feitelijk al deel van uitmaken jarenlang in de schaduw te laten leven?
Een rugzak vol trauma's
Een vlucht stopt aan de grens, maar trauma en stress doen dat niet altijd.
Tegelijk is niet iedere vluchteling getraumatiseerd: mensen tonen vaak een enorme veerkracht en kunnen opnieuw wortels, vertrouwen en een thuisgevoel opbouwen.
Als vrijwilliger hoef je geen psycholoog te zijn en hoef je het traumaverhaal van iemand zelfs niet te kennen.
Wat je wél kunt doen, is luisteren, nabij zijn, verbinding creëren en iemand helpen opnieuw zeggenschap over het eigen leven te krijgen.
Want herstel begint soms niet bij therapie of bij het vertellen van een trauma, maar gewoon bij de ontmoeting tussen twee mensen.